Lakdiktetesters

Voor ijzerhoudende substraten zoals gegalvaniseerde staalplaten gebruiken sommige laagdiktetesters een permanente magneet als bron van het magnetische veld. Gewoonlijk wordt een Hall-effectsensor gebruikt om de magnetische fluxdichtheid aan één pool van de magneet te meten. Andere apparaten werken met een elektromagneet en een draadspoel om het veld te detecteren.

De verandering in magnetische fluxdichtheid aan het oppervlak van de sonde wanneer deze de coating raakt, wordt altijd gemeten. De grootte van de fluxdichtheid houdt rechtstreeks verband met de afstand tot het substraat, zodat door meting van de fluxdichtheid de dikte van de deklaag kan worden bepaald.

Een typisch voorbeeld van inductieve meting van de dikte van een coating is het testen van de verf op een motorvoertuig. In de regel test de tester de verf eerst op een deel dat zelden door ongelukken wordt aangetast, bijvoorbeeld het dak van de auto. Als de meting op carrosseriedelen die gevoelig zijn voor ongevallen, zoals bumpers, spatborden of deuren, soms aanzienlijke verschillen aan het licht brengt, kan het gaan om onprofessionele herstellingen. In dergelijke gevallen zijn de deuken vaak niet glad uitgevuld, maar slechts opgevuld met plamuur en vervolgens overgeschilderd. De afstand tussen het plaatwerk van de auto en de lak is natuurlijk groter dan bij onbeschadigde carrosseriedelen.

Metalen zoals aluminium, koper of hoogwaardig staal geleiden elektriciteit, maar reageren niet of slechts zeer zwak op elektromagnetische velden. Een zuivere inductiemeting is dus niet mogelijk. In deze gevallen worden wervelstroomtechnieken gebruikt, die in de meeste meettoestellen reeds in de fabriek kunnen worden geselecteerd of automatisch worden geactiveerd.

Voor draaistroommeting wordt een spoel van fijn draad gebruikt waar een hoogfrequente wisselstroom, vaak met een frequentie van ten minste 1 megahertz, doorheen wordt geleid. De stroom creëert een wisselend magnetisch veld in de spoel aan het oppervlak van de sonde, dat op zijn beurt een tegengesteld wervelstroomveld creëert in het substraat. Een spoel in de onmiddellijke nabijheid van de excitatiespoel detecteert het veld, waarna het meetapparaat uit de verschillen de afstand tussen sonde en substraat en dus de laagdikte kan berekenen.